öğrenmek

Hep bir amacım olsun istedim. Denedim sürekli. Koştum peşinden tutkuyla. Yolların beni nereye sürükleyeceğini bilmeden koştum, yüreğimde kocaman bir sancıyla. Bir gün molaları atlayarak bir gün ise o molaların tadını hiç bir yerde bulamayacağımı anlayarak. Yolun tadını yola çıkan bilirmiş, öğrendim. Yolda öğrendim, bir şeyler yapmak için olan hevesimi, o neşemi... Bunun uğruna gerçekten bir şeyler feda edebileceğimi öğrendim. 

Yola çıkmasaydım öğrenemezdim. Yola çıkmayanlarla konuşsaydım heveslenemezdim. Bir kitabı yoktu açıp okuyacağım yahut bir filmi yoktu izleyebileceğim. Ben vardım bir de kalemim. Bir gün ağladığıma yazdım, bir gün ağlattıklarıma. Bir gün sevinçten dökülürken kelimelerim bir gün hayal kırıklıklarından döküldü. En sonunda yaptım diyebildim. Kararlarımın sorumluluklarını almayı öğrendim. 

Bazen düştüm o zamanlarda kendim kalktım, bunların hepsini ama hepsini yaptım ancak bazen de bu kadar çabalamanın bana ne kazandıracağını düşündüm. Sanki birinin beni tebrik etmesini bekliyor gibiydim. Sanki birilerinin gözüne iyi olabilmek için bunca hünerimi gösteriyor gibi koşmuştum hayatımın peşinden. Oysa sadece aynadakini memnun edebilmekti tüm mesele, bense en çok onu ihmal etmiştim. 

Yolun sonunda her şeyi değil kendim için doğru olanı yaparsam mutlu olacağımı bilmenin tadıyla yola çıktığımda, hayat daha yaşanabilir oluyormuş. Öğrendim. Çünkü başkalarının beklentileri uçsuz bucaksız bir deniz, benim doğrularım ise ayaklarımı bastığım sağlam bir kıyıymış. Artık fırtınanın ne kadar büyük olduğuyla değil, limanımın ne kadar huzurlu olduğuyla ilgileniyorum. 

Amaçlarım, peşinden koştuğum tutkularım artık yalnızca aynadakini memnun ediyorsa; dünyanın alkışına ihtiyacım kalmamış demektir bunu çok iyi biliyorum. Çünkü en zor beğenen seyircimi, yani kendimi ikna ettiğimde, yolun geri kalanını keyifle seyrederek ilerleyeceğim.