yarınlar

 İş, güç, hayat telaşı derken kendimizi unutuyoruz biz. Peki bu toprakların kaderi bu mu? Sürekli bir yerlere yetişmek, yarını gün edebilmek adına durmaksızın çabalamak...

Kendimizden eksiltip, en güzel senelerimizden harcayıp sadece 'belki bir gün daha huzurlu yaşarım' umuduyla tüketiyoruz günü. Bir umuttur yaşamak, evet, ama görmedim yaşayanı.

Omuzlarımıza yaşımızdan büyük yükleri hep bu uğurda alıyoruz. Peki, gerçekten hayat bu mu? Yaşamak dediğimiz şey; koca bir ömrü sadece yarına hazırlık yaparak, hayatta kalmaya çalışarak geçirmek midir?

Uğruna bunca çaba sarf ettiğimiz, adına 'huzur' dediğimiz o büyük vaat; bunca yorgunluğun ardından iki sandalye çekip rahatça oturabildiğimiz, sadece derin bir nefes alabildiğimiz o kısacık, saniyelik mola adı altındaki yorgun dinlenişlerden mi ibaret?

Sandalyeye daha oturmadan aklımızda yarının telaşı varken, o kısacık nefes aralıklarına koca bir yaşantıyı sığdırmaya çalışmak reva mı bize?

dönmek.

​Bunca yaşanmışlıktan, bunca anıdan sonra, hatta "yeni bir ben"den sonra dönmek mümkün mü? Bilmiyorum. Ne gözyaşlarım ne umutlarım... Bu şehirde yaşadığım her şey beni ben yapan yapı taşlarımdı. İnsanlarından nefret ettiğim o anlar, gülmekten kendimden geçtiğim köşeler ve en çok da aklımdan silemediğim o sokaklar...

Şimdi her şeyi unutup yeniden dönmek mi, bilmiyorum. Onca şeyden kaçarak giderken yeniden aynı yerde olmak mı, bilmiyorum. Koca bir "bilmiyorum" kelimesiyim. Korkuyor muyum bu şehirden, yoksa onu çok mu seviyorum; onu da bilmiyorum. Dönmek ne zaman kolay oldu ki zaten? Neye ve kime dönerken kolaydı ki şimdi olsun? 

Belki de mesele şehre dönmek değil, o şehrin sokaklarında bıraktığım o eski kıza yakalanma korkusu. Bavulumda yeni cümleler, cebimde farklı rüzgarlar taşıyorum ama biliyorum; o köşeyi döndüğümde karşılaşacağım o tanıdık atmosfer, tüm savunmamı yerle bir edecek. İnsan, bir zamanlar nefes alamadığı o darlığa neden tekrar ciğerlerini sunmak ister?

Kaçmak bir eylemdi, evet; ama dönmek bir nevi yüzleşme. Şimdi o yokuşların başında durmuş, kendime soruyorum: Ayaklarım geri mi gidiyor yoksa çoktan o eski kapının eşiğine mi vardı? Şehir yerinde duruyor, binalar aynı gri, gökyüzü aynı pus... Değişen sadece benim içimdeki o bitmek bilmeyen "ait olamama" hissi. Gitmekle bitmiyormuş meğer; şehir seni bıraksa, sen o sokakları içinde taşımaya devam ediyormuşsun.

dostluk, fikrimce

 dostluk, dışardan bakıldığında sade ve kolay görünse de bu kelimenin aslında ne kadar yoğun olduğu gerçeği…

birinin iyi gününden çok kötü günlerinde yanında durmak değil durabilmek, bu cesareti gösterebilmek ve hep orada olacağını hissettirmek. bu bir aileden de ötedir fikrimce. hiç tanımadığın ve seni sevmek mecburiyetinde doğmadan seni sevip her haline katlanan birinin var olması, dünyanın en şans gerektiren olayıdır belkide. bir parça ekmeğin bile yarısını sorgusuz sualsiz vermek yani biri iki etmektir dostluk. birimizde yoksa ikimizde de vardır. küçük hesaplara düşmemek,varlığı yokluğu birlikte tatmaktır. 

hele ki birlikte büyüdüğümüz arkadaşlıklar, o küçük insanların bir dostluğun temelini attığına şahit olduğumuz geçip giden seneler. anılar dolu sokaklar bambaşka hikayeler, bir olan eller ve yürekler. birbirine bakan bir çift gözün birbirini sessizce anlayıp onayladığı anlar. gerçekten de herkesin tatmayacağı duygular. şans eseri hayatına aldığın o kişinin hayatındaki kocaman önemi, hayatı yaşanılabilir hale getirmesi. 

‘kocaman insanlar olduğumuzda bile bir olacağız bak’ sözlerinin gerçekleştiğine şahit olmak. dostun varsa derdini bölüşmek, çaresine beraber bakmak. nimettir, fikrimce. 

insan bununla mı yaşar?

 "Bir 'ah' arşı titretir," diyorlar. Sahi, bu doğru mu? Yoksa ben yalnızca insan aklı ve egosuyla mı düşünüyorum, bilmiyorum. Canımı acıtanın canının acımasını izlemek istiyorum. Muhtemelen birileri de benim canımın yanışını izlemek istiyordur. Oysa ne kadar bencilce, ne kadar kontrolcü bir hareket, değil mi? Akışa güvenmemek, sürekli bir şeylerin kendi isteği üzerine olmasını istemek, üzüntüden mutlu olmak...

İnsan bununla mı yaşar ya da gerçekten bununla mı doğar? Yoksa bizler bu kötü dünyanın bir sonucu olarak mı böyle olduk? Milyon tane soru dolanıp duruyor zihnimde. Şimdilerde en büyük düşmanlarımızın, bir zamanlar en samimi olduğumuz kişiler olduğu gerçeği içimde bir ateş yakıyor sanki. Kabullenmek istemiyor gibiyim ama en çok da ben yapıyorum bunu.

İnsan, daha kabullenemediği şeyi nasıl uygular ki? Bu nasıl çark, bu nasıl devran böyle? Bir zamanlar sarılıp, "Her şey geçecek, ben varım," dediğim kişinin nasıl şimdi acıdan kıvranmasını isteyebilirim? Hani dayanamıyorduk?

Zihnim sustuğunda fark ettim; aynı kişi olarak kalmadığı içindi bu öfkem. O artık korumak istediğim o insan değildi. Şimdi bir 'ah' arşı titretir mi bilmem ama benim içimdeki o eski 'biz'i yerle bir ettiği kesin. Belki de en büyük intikam, onun acısını izlemek değil, onun artık benim için bir 'hiç' olduğunu fark ettiğim o sessiz andır.

monolog

 Geçmişimi alıp bir kutuya koysam, sonrada onu çıkartmamak üzere ağırca bir taşın altına gömsem keşke.  Bana zarar ve ziyandan başka bir şey olmadı hiçbir zaman. Evet zarar ziyan diyorum çünkü, kocaman kayıplar ruhumu zarara uğratırken koca bir geçmiş de ziyan olmuş gibi hissettirdi. Öfkemle başa çıkamamayı, her atağımda sanki babamla kavga ediyormuşum hissini kazıdı yüreğime. Öyle ince ince de değil ama acıta acıta canımı yaka yaka. Ben kimle tartışsam aslında hep babama kızıyordum. Neden diyordum neden? Ben neden yarım kaldım diyordum. Bizi neden yarım bıraktın diyordum. Ağzımdan küfürler çıkıp bir erkeğe sen beni sevmiyorsun derken aslında babama, baba benim neden başımı okşamadın diyordum. Varlığın yokluğun birdi zaten bari hissettirseydin diyordum. Böyle demeye devam ediyordum ama sesimi her zamanki gibi benden başka kimseler duymuyordu. Zaten hep böyleydi. Ben bir hikaye uydurur ona inanır inandıklarım doğrultusunda hayatı yaşardım. Böyle büyüdüm. Kimse bana demedi büyürken bunu yapacaksın. Hep başkalarından öğrendim. Hep korkarak ama çekindiğimi göstermeyerek büyüdüm. Sonra da sen ne kadar özgüvenlisin dediler. Ben sadece öyle olmak zorunda olduğum için öyle oldum. Sen de ne şımarıksın dediler çünkü küçükken hep o kızlar olmak istediğimi zannettiler. Sonra tiyatroyla tanıştım ve istediğim herkesi, artık olabiliyordum. Oldum da. 21 Senelik ömüre 3-5 yaşam sığdırmış gibi hissediyorum bazen. İnsanlar ölüm ne bilmiyor bile başına hiç gelmemiş. Benim çocukluğum mezarlıkta geçti. Ben o kız karşıma oturduğunda çekiniyorum konuşmaya, özür dilemeye yeltenemiyorum bile. Öyle öfkeli bakıyor ki bana. Ben nasıl herkese ateş püskürüp kimseyi sınırlarımdan içeri almıyorsam o da bana öyle. Bir adım atsam suratıma tükürecek o derece. Herkese o kadar öfkeli ki, gözü dönüyor zamanla. Mutlu olmak istediğini en çok tiyatro yapmak ünlü olmak istediğini biliyoruz. Ama o diyor ki ben farkedilmek, görülmek istiyorum. Kimse onu görmedi. Şimdiyse olduğu yerde herkes biliyor ama memnun değil çünkü görmesini istedikleri göremedi. Söyleyin şimdi öfkemin nedenini, kaçırılmış çocukluğum mu yoksa durduk yere çatılan kaşım mı sebebi.

yitip giden gençliğime

 Bazı günler öyle zor oluyor ki benim için, rutin işlerimi halletmek. Hayata devam edebilme isteği dibe düşüyor. Tükenmişlik sendromu mu depresyon mu adını koyamıyorum. Bildiğim tek bir şey var o da yitip giden gençliğim. 

Yaşamak bir gayret gerektirdiğinde işlerin bu denli zor olacağını bilmiyordum hiç, başıma gelene kadar. Kendimde bir şeyleri yapma gücü bulamıyordum, yorulmuş hatta bezmiş hissediyordum. Bunun ne zaman geçeceğini sorgulamaksa beni çok daha yıpratıyordu çünkü, kendimi geçeceğine inandırmak çok güçtü. Bir şeylerden mutlu olabilmek ne büyük nimetmiş diye düşünmeye başladım. Biri ruhumun derinliklerindeki tüm mutluluk kırıntılarını yemiş gibiydi. En sevdiği işi yaparken en mutsuz olanları kınadım hep. Şimdiyse onlardan biriyim. Okuyup çalışanları da takdir ettim ama bunu yapmak istemediğimi iş işten geçtikten sonra fark ettim. Ben sadece günlerini düşünmeyen bir genç kız olmak isterken; kuruş hesabı yapan, ay sonunu nasıl getireceğim ya diyen kadına dönüştüm. Anneme. Meğersem en büyük korkummuş, bilmiyordum. Şimdi her şey için çok geç olduğunu bana düşündürten ne bilmiyorum ama her şeye mutluluğa, gençliğe geç kalmış hissediyorum. Tüm yükleri sırtlamak beni güçlendirmedi üzgünüm. Bunu duymanızı ben de isterdim ancak bu sadece belimi büktü. Nedendir bilinmez ağlayıp duruyorum. Bilinmez diyorum çünkü ortada sebep yokken de usul usul dökülüyor gözyaşlarım. Yitip gitmek istemiyorum. Henüz bu kadar gençken.

kısa yazı uzun hikaye

Son zamanlarda biraz duruldum, eskisi gibi her şeye ve herkese koşmuyor, yetişmeye çalışmıyorum. sanki böyle etrafı sessize aldım da bir tek iç sesimi duyar olduğum o noktadayım. O da zaten benimle uzunca süredir konuşmak istiyordu. Yorgun muyum bilmiyorum, ama çok şey geçti üzerimden.Anlatsam kim anlar diye düşünmüyorum artık anlatmakla susmak arasında bir yerdeyim.

Kimseyi de suçlamıyorum artık. Biraz kendimle kalmaya ihtiyacım vardı sanırım. Ne zaman başladığımı bile hatırlamıyorum ama şimdi buradayım. Sessiz, sakin… biraz kırgın ama biraz da kabullenmiş. Her şeye rağmen tuhaf bir şekilde huzurluyum. Ne hissettiğimi biliyorum. Çünkü artık kendimi kandırmıyorum.

Eskisi kadar sık konuşmuyorum herkesle. Birisi çıkıp sorsa, “iyiyim” derim ama nokta koymam. Çünkü bu aralar hiçbir şey tam değil, ama hepsi gerçek.

mesela.

 kendimi çaresizken izlemekten nefret ederim mesela.

o gün aynalara küserim adeta.

içimi korkunç bir his kaplar.

o hâlden çıkana kadar ben, ben değilimdir sanki.

usul bir hayat sessizliğinden çok uzaktır benliğim.

telaş içinde kıvranır bütün eklemlerim.

baktığım yerde bulamazsam birini,

kendimi çaresizken izlemekten nefret ederim.

sözcüklerim birbirine dolanır,

kalp ritmim hızlanır

ve kendime bir son belirlerim sessizce.

bu hâlden çıkmak için bir son.

sonsuz gelen anı bitirmek için

küçücük ama benim için aylarıma mal olacak bir hamle.

istediğim yerde olamazsam bir gün,

kendimi çaresizken görmekten nefret ederim.

aynaya baktığımda istediğim kişi olamamaktan,

değişmekten

ve kendimden koşarak uzaklaşmaktan;

benliğimi uçurumdan aşağı atıp

bir daha tutamamaktan nefret ederim.

kendimden.

bir söz verilirse bana

ve eğer tutulmazsa,

o an kendimi çaresizken izlemekten nefret ederim.

verilip tutulmayan her sözün sonundaki

çaresizliğimden nefret ederim,

sanıyordum.

aslında ben

sözler tutulmadığında değil,

hâlâ beklediğimde

kendimi çaresizken izlemekten nefret ederim.

ben.

Yazardım çizerdim evet, sürekli uğraş içerisindeydim çünkü belki de derdim en çok kendimleydi.

Mutfakta en sevdiğim şarkıya eşlik ederken aslında koca bir konser salonundaydım. Ocağın başında yemeği karıştırırken, hayatıma kattığım yeni tatları tadıyordum belkide. belkide bazı melodiler beni bambaska anlara götürdüğü için bu kadar değerliydi; bir daha hiç gidemeyeceğim anlara….

Kalemim kâğıda her değdiğinde , bir başkasının onayına ihtiyaç duymadan yazıyordum. Çünkü biliyordum; insan kendiyle tam olmayı öğrendiğinde, dışarıdaki hiçbir gürültü onun isteğini bozamazdı. Ben kendi masamın en seçkin misafiriydim, Çünkü ruhum o kadar kalabalık ki; buraya kimseyi sığdıramazdım.

yetişmek.

 Hep bir yerlere yetişmeye çalıştığımız şu dünyada, kısa molaların tadını çıkartmayı öğrenmeyi seçiyorum.

Bir gün kendimle başbaşa kahve içebilmeyi, bir gün kaygısızca dans edebilmeyi ve de kim ne diyecek demeden duygularımın hepsini ama hepsini söyleyebilmeyi diliyorum. Bir aşkı içime gömmemeyi, bir başarımı yalnız kutlasam da bununla mutlu olabilmeyi. Düştüğümde bile mutlaka keyif almayı, yani yetişmenin bile keyiflisini diliyorum. 

Çünkü o çok gitmek istediğim yere yetiştiğim zaman; yol çok kötü ve çok uzun olduğu için, ya vardığımda keyif almazsam? İşte bundan çok korkuyorum. Ben tutkuyu severim, tutkuyla yapılan işlerin sonundaki o çıtırından gülümsemeleri ve aynada kendimle gurur duymayı severim.

Yorgun argın ulaştığım bir zirvedense, her adımda nefesimi hissettiğim bir patikayı tercih ederim. Çünkü sonunda kendime "iyi ki" diyebilmek, "keşke"lerin ağırlığından çok daha hafif. 

gurbet.

 Gurbet dediğin, sadece kilometrelerle ölçülen bir mesafe değilmiş meğer. Bir sabah uyanıp da perdeleri açtığında, dışarıdaki güneşin senin içini ısıtmaya yetmediğini anladığın o an hissettirir varlığını gurbet. Havası başka, suyu başka, insanı başka... Ama en çok da "sen" başkasın orada.  Baktığında memleket aynı memleket ama o doğup büyüdüğün sokak değil, alıştığın insanlar hiç değil. 

Tabii, büyümenin ilk adımıdır tek başına bilmediğin yerlerde hayatı tatmak ama o ilk adımın arkasında görünmeyen boşluk hissini kimse önceden söylemez. O "ben artık büyüdüm, kendi ayaklarımın üzerinde duruyorum" gururunun, ilk akşam yemeğinde tek başına masaya oturduğunda boğazına dizilen lokmayla imtihanı vardır. İşte asıl gurbet orada başlar.

Bazıları için büyük imtihandır gurbet dediğimiz, ''kilometre mesafesi''. Bazıları içinse büyük nimettir. O hiç bilmediğin sokaklar belki de sana kim olduğunu öğretecek en güçlü öğretmenler olacaktır. Belki de uzun zamandır beklediğin seni "seninle" tanıştıran o muazzam yalnızlıktır. Bunun neşesiyle de bakılabilir gurbete, acı bir pencereden de. Ne istediğine bağlı. Çünkü insan sadece memleketini özlemez, eski kendisini bir kenarı bırakıp yeni haliyle kucaklaşadabilir. 

En sonunda insan kendine dönüp baktığında aynı kişi midir bilinmez ama iyi kötü bir şeyler katmıştır ''gurbet'' ona.  Çünkü gurbet, insanı ya eksiltir ya da yeniden inşa eder...