monolog

 Geçmişimi alıp bir kutuya koysam, sonrada onu çıkartmamak üzere ağırca bir taşın altına gömsem keşke.  Bana zarar ve ziyandan başka bir şey olmadı hiçbir zaman. Evet zarar ziyan diyorum çünkü, kocaman kayıplar ruhumu zarara uğratırken koca bir geçmiş de ziyan olmuş gibi hissettirdi. Öfkemle başa çıkamamayı, her atağımda sanki babamla kavga ediyormuşum hissini kazıdı yüreğime. Öyle ince ince de değil ama acıta acıta canımı yaka yaka. Ben kimle tartışsam aslında hep babama kızıyordum. Neden diyordum neden? Ben neden yarım kaldım diyordum. Bizi neden yarım bıraktın diyordum. Ağzımdan küfürler çıkıp bir erkeğe sen beni sevmiyorsun derken aslında babama, baba benim neden başımı okşamadın diyordum. Varlığın yokluğun birdi zaten bari hissettirseydin diyordum. Böyle demeye devam ediyordum ama sesimi her zamanki gibi benden başka kimseler duymuyordu. Zaten hep böyleydi. Ben bir hikaye uydurur ona inanır inandıklarım doğrultusunda hayatı yaşardım. Böyle büyüdüm. Kimse bana demedi büyürken bunu yapacaksın. Hep başkalarından öğrendim. Hep korkarak ama çekindiğimi göstermeyerek büyüdüm. Sonra da sen ne kadar özgüvenlisin dediler. Ben sadece öyle olmak zorunda olduğum için öyle oldum. Sen de ne şımarıksın dediler çünkü küçükken hep o kızlar olmak istediğimi zannettiler. Sonra tiyatroyla tanıştım ve istediğim herkesi, artık olabiliyordum. Oldum da. 21 Senelik ömüre 3-5 yaşam sığdırmış gibi hissediyorum bazen. İnsanlar ölüm ne bilmiyor bile başına hiç gelmemiş. Benim çocukluğum mezarlıkta geçti. Ben o kız karşıma oturduğunda çekiniyorum konuşmaya, özür dilemeye yeltenemiyorum bile. Öyle öfkeli bakıyor ki bana. Ben nasıl herkese ateş püskürüp kimseyi sınırlarımdan içeri almıyorsam o da bana öyle. Bir adım atsam suratıma tükürecek o derece. Herkese o kadar öfkeli ki, gözü dönüyor zamanla. Mutlu olmak istediğini en çok tiyatro yapmak ünlü olmak istediğini biliyoruz. Ama o diyor ki ben farkedilmek, görülmek istiyorum. Kimse onu görmedi. Şimdiyse olduğu yerde herkes biliyor ama memnun değil çünkü görmesini istedikleri göremedi. Söyleyin şimdi öfkemin nedenini, kaçırılmış çocukluğum mu yoksa durduk yere çatılan kaşım mı sebebi.