yetişmek.

 Hep bir yerlere yetişmeye çalıştığımız şu dünyada, kısa molaların tadını çıkartmayı öğrenmeyi seçiyorum.

Bir gün kendimle başbaşa kahve içebilmeyi, bir gün kaygısızca dans edebilmeyi ve de kim ne diyecek demeden duygularımın hepsini ama hepsini söyleyebilmeyi diliyorum. Bir aşkı içime gömmemeyi, bir başarımı yalnız kutlasam da bununla mutlu olabilmeyi. Düştüğümde bile mutlaka keyif almayı, yani yetişmenin bile keyiflisini diliyorum. 

Çünkü o çok gitmek istediğim yere yetiştiğim zaman; yol çok kötü ve çok uzun olduğu için, ya vardığımda keyif almazsam? İşte bundan çok korkuyorum. Ben tutkuyu severim, tutkuyla yapılan işlerin sonundaki o çıtırından gülümsemeleri ve aynada kendimle gurur duymayı severim.

Yorgun argın ulaştığım bir zirvedense, her adımda nefesimi hissettiğim bir patikayı tercih ederim. Çünkü sonunda kendime "iyi ki" diyebilmek, "keşke"lerin ağırlığından çok daha hafif.