kendimi arayışlarımı seviyorum.
antalyayı sevmediğimi düşündüren bin tane anım vardır ama bu şehir benim gençliğimin baharını gören bir şehir olarak kalacak hep. kendimi,yönümü bulma çabalarımı gören bir şehir.
kaldırımlarında ağlamama, sokaklarında kahkaha atmalarıma şuursuzca dans etmelerime Melisa Melisa olurken şahit olan bir şehir.
bir söz var kimler geldi kimler geçti diye gerçekten de öyle. çıkmasaydım yuvadan bu kadar iyi ve kötü insanı belki de hiç tanıyamazdım. tek başıma yaşamaya çalışmasam hayatı bu kadar saf ve perdesiz göremezdim.
belki de yalnız kalmaktan hep korkan o kız olarak kalırdım ama korkmuyorum.
ve sen melisa, hayatımda gördüğüm en dirençli kişisin. çevremde gördüğüm ve beni yaralayan her olayı iş de dahil yapmayacağıma dair kendime söz verdim. bu hayatta ya var olacağım ya hiç. ama önce bize öğretilen gibi “insan olacağım.” ki sabah beş gece iki öğlen bir ağlayarak öğrenmesinler geleceği.
yürüdüğüm bu sokaklar kaldığım ilk ev ağlayarak tasıdığım bavullarım yurt arkadaslarım herhangi bir aktiviteyi tek yaparken tanıstıgım onlarca kişi. anılarım ve ben. yılaar yıllar sonra geldiğimde hepiniz hala o sokaklarda olacaksınız. üniversite yüzünden değil, farketmeden bu şehrin her bir köşesiyle bağ kurduğum için.
çünkü ben bağlarıma düşkünümdür. seni seviyorum antalya, seni seviyorum bahçemdeki şaşı kedi şaziye. sizi çok özleyeceğim.💖
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder